De SPI trok haar afwijzing in tijdens de procedure: geen zaak zonder voorwerp, maar een onontvankelijke vordering — en de kosten blijven open

Wat gebeurde er?

De SPI, de ontwikkelingsmaatschappij voor de provincie Luik, plaatste onder bijzonder bestek nr. 2025-2414 een dienstenopdracht met als voorwerp het project voor de aanleg en de uitvoering van een bedrijvenpark op de site Werihet in Luik. De opdracht was opgedeeld in tranches; tranche 2 betrof een haalbaarheidsstudie voor een warmtenet. Op 26 juni 2026 besliste het uitvoerend bureau van de SPI om de offerte van de bv SML Ingénieurs Conseils nietig te verklaren: de globale forfaitaire prijs die zij voor tranche 2 had opgegeven, zou een abnormaal karakter vertonen, wat de offerte volgens de SPI aantastte met een substantiële onregelmatigheid in de zin van artikel 76, § 3, van het koninklijk besluit van 18 april 2017. Dezelfde beslissing gunde de opdracht aan een andere inschrijver. SML vernam dat bij brief van 29 juni 2026, met als titel 'Avis de non-attribution'. Op 14 juli 2026 stelde zij een vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid in, samen met een beroep tot nietigverklaring. Bij beschikking van 15 juli 2026 werd de procedurekalender bepaald en de zaak vastgesteld op de zitting van 5 augustus 2026. Op 29 juli 2026 legde de SPI stukken neer — en trok zij de bestreden beslissing in. Dat gegeven bepaalde de hele zitting. De partijen werden uitgenodigd zich uit te spreken over de vraag of de vordering na die intrekking nog voldeed aan de voorwaarden van artikel 15, dat verwijst naar artikel 14, van de wet van 17 juni 2013. Zij verwezen naar de recente rechtspraak van de Raad en waren het erover eens dat SML haar belang bij de schorsingsvordering had verloren. De Raad volgde die lijn, maar met een precieze juridische kwalificatie. Artikel 14 stelt twee cumulatieve ontvankelijkheidsvoorwaarden: de verzoeker moet een belang hebben of hebben gehad bij het bekomen van de opdracht, én hij moet door de aangevoerde schending zijn benadeeld of dreigen te worden benadeeld. De intrekking van 29 juli 2026 werkt terug tot de datum waarop de bestreden beslissing werd genomen. Het gevolg daarvan is dat de aangevoerde onwettigheden, zelfs als zij zouden vaststaan, SML niet hebben benadeeld en ook niet dreigden te benadelen. Daarmee is de tweede voorwaarde van artikel 14 niet vervuld en moet de vordering onontvankelijk worden verklaard. De Raad verwierp de vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, hield in dit stadium de stukken 3 en 5 van het dossier van SML vertrouwelijk, en hield de kosten aan.

Waarom doet dit ertoe?

Het arrest verfijnt een onderscheid dat in de praktijk vaak door elkaar wordt gehaald. Wanneer een aanbesteder zijn bestreden beslissing intrekt, is de reflex om te spreken van een zaak die zonder voorwerp is geworden. De Raad kiest hier een andere weg: hij toetst de intrekking aan de ontvankelijkheidsvoorwaarden van artikel 14 van de wet van 17 juni 2013. Omdat de intrekking terugwerkt tot de dag van de beslissing, heeft de verzoeker in juridische zin nooit een benadeling geleden — en dus is niet het voorwerp verdwenen, maar de ontvankelijkheid. Dat is geen woordenspel. Het bepaalt mee hoe de kosten worden geregeld, en in dit arrest houdt de Raad die uitdrukkelijk aan, precies omdat het beroep tot nietigverklaring doorloopt en de kostenregeling daar hoort. Voor wie de rechtspraak volgt, ligt hier ook een nuttig contrast met de zaken waarin de intrekking pas na een verkregen schorsing komt: daar geldt zij als een verkapte vernietiging en betaalt de aanbesteder de rechtsplegingsvergoeding. De timing van de intrekking is dus bepalend voor wie uiteindelijk de rekening krijgt. Voor inschrijvers is de praktische betekenis dubbel. Enerzijds is een intrekking tijdens de UDN-procedure vaak een stille overwinning: de afwijzing verdwijnt, de aanbesteder herbegint zijn beoordeling, en de vergelijking van de offertes wordt opnieuw gemaakt. Anderzijds levert zij geen uitspraak op over de kernvraag — hier of een globale forfaitaire prijs voor één tranche werkelijk abnormaal was en of dat een substantiële onregelmatigheid oplevert — zodat het geschil in een volgende ronde onverminderd kan terugkeren.

Gerelateerde arresten

• Arrest 267514 — Arrest van dezelfde vakantiekamer van 31 augustus 2026 over de casinoconcessie van de stad Brussel, waarin dezelfde voorwaarden van de artikelen 14 en 15 van de wet van 17 juni 2013 wél tot ontvankelijkheid leidden omdat een risico op benadeling volstond.
• Arrest 267465 — Arrest van dezelfde kamer en dezelfde dag (7 augustus 2026): ook daar eindigde een UDN-vordering zonder inhoudelijk oordeel, maar om een procedurele reden — de verzoekster was niet ter zitting verschenen — en daar droeg zij wél de kosten.